Columns

When it all comes tumbling down — how to let go

Whitney Marcial

Have you ever had a moment of silence, where everything you ever believed in turned out to be you lying to yourself? Refusing to acknowledge the feeling that has been slowly but surely taken over your dominant emotional state. Okay, lets begin. After two years of trying to make a relationship work, my partner and I decided to go our own separate ways.

We met on Tinder, I know right, who knew that the free mobile dating app could ever work. Well it did and it was one of the best experiences of my life. From the moment we met we where emotionally attached to one another. You red that right. Emotionally attached like a newborn baby craves the love of her or his mother. We finally found the one thing we couldn’t find in ourselves; unconditional love. No matter how depressed we were, we tried to believe in each others process and tried to be the nurturing loving partner towards each other.

Both our careers started to blossom and we moved from a one bedroom apartment to a beautiful home with a huge garden. Everything that I ever wanted to experience when it came to life and love was happening. The only thing that missing was that good feeling that we once had right at the beginning.

So yes I have never loved a men like this before. And I will always love him for trying to make something work that was never supposed to last. Our bond was more of a best-friend vibe instead of true-passionate-lovers. I feel like we helped each other a lot, learned a lot about myself and everything I thought I wanted. By going through the contrast, by being depressed and getting out of that black hole. Be being my own savior instead of relying on him to save me. Like the princess who gets rescued by the prince on the white horse. I don’t believe in that type of programming anymore. The only thing that was clear to me is that the summer of 2016 helped me appreciate my loving friends, the sisterhood. Every single woman I interacted with in the past year helped me, maby without them even realizing it. And you know what to all the readers out there, I still believe in love, I will always believe in love. You know why? Because the love of my life turns out to be me and nobody else. I find it a lot easier to turn to family, friends, sisters for nurturing because I learned how to first nurture myself.

Out of the blue, when I was doing something I really really love to though I met someone. Someone special, someone I feel like I’ve met before. When you can connect with another human being on a spiritual, mental and heart-level you’re blessed and if it physically also turns out to be a match you are experiencing the divine sacred relationship-unions that are starting to happen even more across the globe. Something is in the air, that is one thing that’s for sure. Trying to let go of everything that’s not authentic, real or just doesn’t feel right. And every single day I realized that if something or someone isn’t adding to you life they are taking away from it. Choose wisely, who you decide to spend your time with. Your time, emotions and energy is something you can mind and take care of. Until next time, I leave you all with a lot of love, guidance, peace and balance. Whatever is coming in 2017 is going to be huge. Purge and make the most out of the last few weeks of October. Letting go of everything that is no longer serving us. Thank god of the sisterhood. Being supported by other women is the best experience of 2016. Thank you.

Illustration by: Ben Biayenda

continue reading
Fotografie

Portas

Whitney Marcial

Because the obsession that I have with doors is more than just a compulsive behavior. Its rooted in the need to always have a way out or way in. Those who dream do look outside and we the illuminated ones, washed by signs and intentions, it is us who came to open the doors. Especially those we are not supposed to mind.

From: Portas by Whitney Marcial

continue reading
Inspiratie

Never Not Eating

Whitney Marcial

Whitney_burger

In een wereld waarin dun zijn enorm wordt gewaardeerd is het fijn om te eten en van elke hap te genieten. Ik ben niet dun, nooit geweest en laat me niet meer teisteren door de zoveelste diëten. Voedsel is voor mij een basisbehoefte en niet meer mijn grootste vijand. Na acht jaar dansacademie af te zijn is het fijn om te kunnen zeggen dat ik bevrijd ben van de dwangmatige gedachtes rondom eten. Bevrijd van het schuldgevoel, zet ik mijn tanden hier in een overheerlijke mini-burger.

– Never Not Eating

continue reading
Fotografie

Ambitieuze Meisjes

Whitney Marcial

Dinsdag 28 juni 2016

Ik kan een heel betoog houden over hoe fijn het is om met vrouwen samen te komen. Netwerken, filosoferen, liefdevol aandacht geven en alles behalve een ‘catfight’ een van de meest anti-vrouwvriendelijke termen. Ik kan vertellen hoe fijn het was om complimenten te krijgen, advies aan te horen en te weten dat een positieve attitude een van de voorwaarde is om een succesvol bedrijf op te richten. Ik kan zoveel vertellen; alleen kies ik ervoor om de beelden voor zich te laten spreken. Een magische avond met bijzondere vrouwen. – Whitney Marcial

ambitieuze-meisjes-zwollejpg

ambitieuze-meisjes-zwolle4

ambitieuze-meisjes-zwolle-10

ambitieuze-meisjes-zwolle-19ambitieuze-meisjes-zwolle-5 ambitieuze-meisjes-zwolle-6 ambitieuze-meisjes-zwolle-7 ambitieuze-meisjes-zwolle-8     ambitieuze-meisjes-zwolle-15  ambitieuze-meisjes-zwolle-18

ambitieuze-meisjes-zwolle-14

Ambitieuze Meisjes Zwolle 2016
Meer informatie over Ambitieuze Meisjes? Klik hier.

continue reading
ColumnsEssay

Intrinsieke motivatie (2) #VHND

Whitney Marcial

De dagen die volgen zijn lijken een aaneenschakeling van docenten en ouderen die op een gedempte toon een serieus gesprek lijken te voeren. Soms hoor ik het woord, terrorisme, moslim, extremist vallen en heel soms Osama Bin Laden alsof het een vreemde ziekte is die niemand durft uit te spreken als angst voor besmetting. Het leven zoals ik het ken veranderd. Niet veel later verhuizen met mijn moeder en drie zusjes, mijn stiefvader blijft achter, naar een andere woning in een groen gedeelte van de stad. Geen spuitjes meer in de speeltuin, geen schreeuwende magere mensen wanneer de zon net onder gaat onder je raam. Ik kan me nog heel goed herinneren waar ik was toen ik de magische woorden ‘auditie dansacademie’ in mijn favoriete tijdschrift zag staan. Hart bonst in mijn keel bij de gedachte, nee de wetenschap dat het me zou lukken. Dansen, zingen, toneelspelen deed ik al op de basisschool. Kreunend, puffend, en schreeuwend op de gang, het personage was namelijk aan het bevallen, werd er abrupt een einde gemaakt aan onze fantasiewereld. Meester Patricks’ gezicht was zo rood als een tomaat toen hij briesend de deur opende en ons allemaal commandeerde om naar binnen te gaan. De schaamte droop van z’n gezicht af. Tot de dag van vandaag weet ik niet waarom; schaamde hij zich ten opzichte van zijn collega’s of voelde hij zich gepasseerd door zijn leerlingen of allebei?

Groep acht was een machtstrijd tussen hem en mij. Hij zal een jaar of zesentwintig zijn geweest en op de PABO was hij hoogtschwaarschijnlijk geinstrueerd met termen zoals ‘zwarte scholen’ en ‘achterstandswijken’. De Nicolaasschool midden in Rotterdam west herbergde ontzettend veel talent. Denk aan voetballers die meestal bij Sparta begonnnen denk aan David Mendes Da Silva of Georgininho Wijnaldum. Beiden zaten ze respectievelijk een klas hoger en een klas lager. Of Sonja Silva de TMF-VJ uit de jaren negentig. Ik was trots dat ik daar op school zat. En m’n moeder vond het al lang best dat er een kerk aan de school was verbonden. Het moet rond maart 2002 zijn geweest. Groep acht liep bijna tot z’n eind en ik wachtte vol smart op de uitslag van de dansacademie in Den Haag. Ergens deze week zou ik bericht krijgen. Twee auditie’s en een lichamelijk keuring verder. Mijn bovenbeen begon te rillen. Ik wist wat dat betekende. Met beleid schoof ik mijn stoel naar achteren, mijn blik op de punten van mijn neuzen om maar niet oogcontact te hoeven maken met de zielen die ik al acht jaar om me heen had. Mijn vingers hadden moeite met het bedienen van de redelijk nieuwe mobiele techniek. Mijn moeder had belooft te bellen als het zover was.
“Hallo?”
“JAAAAAAAAA!”

Wordt vervolgd…

Een serie persoonlijke verhalen uit het leven van de 25 jarige niet-westerse freelance journalist, mediastudente met een afstudeerscriptie naar de inclusieve benadering van etnische diversiteit bij de NPO Whitney Marcial. Van Halfbloed Naar Dubbelbloed #VHND.

Illustratie door Nikki’s Groove

continue reading
whitneymarcial-boek-vanhalfbloednaardubbelbloed
ColumnsEssayInspiratie

Van halfbloed naar dubbelbloed (1) #VHND

Whitney Marcial

Ik heb een nieuw begrip geleerd. Een verschijning waar ik jaren geleden voor het eerste mee werd geconfronteerd namelijk; sociale mobiliteit. “Sociale mobiliteit is de verandering in sociale positie van een persoon of groep binnen de sociale stratificatie” (encyclo, 2015). Oftewel mijn sociale omgeving, van vrienden, collega’s tot familieleden waar ik voorheen een klik mee ervaarde, is zodanig veranderde dat ik me momenteel in een totaal ander milieu bevindt.

Laten we bij het begin beginnen. Ik ben geboren in Winterswijk omdat Lichtenvoorde geen ziekenhuis had. De gynacoloog die me ter wereld bracht heet dokter Beets maar werd in de volksmond dokter Beest genoemd. Mijn moeder was 25 en had naast haar toenmalige vriend nauw contact met har docent Nederlands; Greet, niet veel later werd zij mijn peetmoeder. Dokter Beest bracht me op 14 januari 1991 om klokslag tien voor één ‘s nachts ter wereld. Mijn moeder was gebroken, meer letterlijk dan figuurlijk. In gebrekkig Nederlands probeerde zij de zuster uit te leggen dat op haar benen staan een lava aan spuwende pijnscheuten met zich teweeg bracht. Dit werd afgedaan als aanstellerij. Niet veel later bleek dat haar bekken uit de kom was. Dokter Beest had een grove fout begaan. Drie maanden later liep ze na wekenlange revalidatie het ziekenhuis uit; met baby.

Fast forward naar 2001, ik ben inmiddels tien en kom fluitend thuis na een fijne accordeonles. Niemand is thuis, we wonen aan de rand van Spangen met het Spartastadion op loopafstand. Ik schenk een glas fris in en installeer me op de bank. Een apart schouwspel haalt me uit mijn muzikale high. Torens die instorten, dikke zwarte rookwolken en huilende mensen. Ik verander van zender en zie exact hetzelfde schauwspel. Een slechte b-film? Mijn nekharen gaan overeind staan wanneer het begint te dagen; dit is alles behalve een fantasieverhaal. Toren één dondert naar beneden gevolgd door de tweede toren, New York is in puin, met open mond staar ik naar het vierkante toestel.

Wordt vervolgd…

Een serie persoonlijke verhalen uit het leven van de 25 jarige niet-westerse freelance journalist, mediastudente met een afstudeerscriptie naar de inclusieve benadering van etnische diversiteit in het actualiteitenprogramma ‘Pauw’ Whitney Marcial.

Illustratie door LA Johnson/NPR

continue reading
1 2 3 4 5 10
Page 3 of 10