Korte verhalen

Vaderloze vaders

Whitney Marcial

“Waarom doe je me dit aan?” Ik draaide het raampje open terwijl ik de motor uitdeed.
“Waarom doe je dit jezelf aan pa?” Ik keek toe hoe hij met trillende vingers een dikke sigaret rolde.
“Wanneer kom je me weer ophalen?”
“Over een maand.” Ik onderdruk een zucht.
“Hoeveel nachtjes is dat slapen dan?” Hij steekt zijn enige toegestane genotsmiddel op en het valt me nu pas op hoe hij geleidelijk van een grijze kop naar een spierwitte suikerspin is gegaan.
“Waarom is ma nooit teruggekomen?” een vraag die ik nooit daadwerkelijk heb durven stellen aan de enige die me daar antwoord op kon geven. Het was eruit voordat ik er erg in had.
“Wil je de waarheid of de ethisch verantwoorde versie.” Hij rochelde wat op en slikte alles luid smakkend weer door.

De velen gezichten van mijn vader waren voor sommigen angstaanjagend. Ik had al vrij jong door dat hij zeer theatraal was. De professor in hem is echter nooit uitgecheckt. Een tram raast luid voorbij. Er komt een parkeerplek vrij en ik start de motor. Zonder enige moeite manoeuvreer ik de nieuwe zwarte Mini in het parkeervak. Mijn hart klopt luid in mijn keel. Op de een of andere manier weet ik dat het enige wat nu resteert de waarheid is. Ongeacht de jaren die ik met hem alleen heb doorgebracht, hij heeft zijn best gedaan en op materieel opzicht had ik niets te klagen.
“De waarheid pa. Alles wat resteert is de waarheid.”

“Het kon me gestolen worden dat ze elke dag met tassen vol designerspul thuis kwam aanzetten onder het motto dat het in de uitverkoop was. Het kon me vrij weinig interesseren dat ze tijdens elke werkborrel zowat om de schouders van mijn collega’s hing. Vond het zelfs oké als ze af en toe naar een swingersfeestje ging. Allemaal prima, het waren de zeventiger jaren weet je wel.” Hij nam nog een diepe hijs, blies de rook luid uit en wreef met zijn vrije hand in zijn ogen.
“Ik vond het prima zolang ze tijd vrij maakte om jou de aandacht en zorg te geven die je nodig had.” Een schaduw nam zijn gezicht over.
“Het klinkt als een contract.” Ik hoorde hem luid schaterlaggen en het deed me goed om hem dat te horen doen na wekenlang te maken hebben gehad met een lappenpop.

“Wij mensen gaan soms dagelijks contracten aan zonder dat we hierbij stilstaan. Waarom stel je me deze vraag. Gaat alles wel oké?” Zijn zonnebril komt tevoorschijn. Hij opent de deur en ik volg zijn voorbeeld. We staan wederom voor hetzelfde chique pand, het begint op een jaarlijkse voorjaar reünie te lijken. Het moment dat hij ontwaakt uit zijn winterslaap en het weer nodig vindt om een boek te schrijven. Ik geef hem een knuffel, een natte kus op zijn voorhoofd. Open de achterbak en haal zijn twee koffers eruit. De voordeur gaat open en ik zie een bekend gezicht de treden afdalen. Hij begroet ons geruisloos, pakt de koffers en weet niet hoe snel hij weer de trap op moet lopen.

“Ik vlieg morgen naar New York.”

“Oh, waarom?”

“Omdat mijn one night stand van afgelopen zomer beweerd een deze dagen mijn eerstgeborene ter wereld te brengen.” De waarheid, gevolgd door ellelange stilte.
“Ik dacht dat je geen kinderen wilde?” Hij omhelst me kort, ontbloot zijn tanden en geeft me een aai over mijn bol. Herkenbaar oud gebaar, beladen, ik voel mijn ogen waterig worden.
“Dat dacht ik ook.”

continue reading
1 8 9 10
Page 10 of 10