Columns

#03 De Eerste Trimester Blues

Whitney Marcial91 views

Kate Spade, Anthony Bourdain; de afgelopen maand is de celebrity wereld opgeschrikt door de zelfmoorden van twee zeer gewaardeerde mensen. De moord op aanstormend hiphoptalent, XXXTentacion, werd gemengd ontvangen in de gemeenschap en het heeft mij weliswaar aan het denken gezet. De laatsgenoemde werd verdacht van het mishandelen van zijn zwangere ex-vriendin. De één noemt hem een muzikaal genie en de ander een medogenloze psychopaat. Kate en Anthony bleken beiden te kampen met depressie wat uiteindelijk heeft geleid tot de zelfmoord. Is het ene mensenleven meer waard dan het andere? En hoe komt het dat de individuen die onwijs veel levens inspireren per direct verheven worden tot een engel-status met nog net geen bedevaartsoord.

De Westerse samenleving heeft iets met de dood. Of beter gezegd tegen de dood want als je naar andere culturen kijkt (zoals de Indiase) dan zijn onze rituelen meer gericht op het zo snel mogelijk ‘wegwerken’ van het lichaam. Zodra er geen onderzoek plaats vindt wordt je binnen een week begraven en gecremeerd. Ik wil absoluut niet morbide overkomen maar de scheidingslijn tussen de fysieke en mystieke wereld blijkt flinterdun te zijn. Een besef dat sinds mijn zwangerschap alleen maar bevestigd wordt. Het gevoel alsof je ongeboren foetus je beschermd en begeleid en de dingen ziet en voelt waar jij als aanstaande moeder blind voor bent.

Zo kan ik me in het eerste trimester nog heel goed herinneren dat ik onwijs veel last had van misselijkheid. Ik hield amper iets binnen en voelde me zo slap als een vaatdoek. Ondanks mijn lichamelijke ongemakken dwong ik mezelf om door te gaan met de normale gang van zaken. Werken, studie, freelance klussen; ik ging door als mijn oude zelf, dacht ik, maar het was overduidelijk voor mijn omgeving dat iets niet helemaal lekker zat. Er werd over me geroddeld en ik had de meest afschuwelijke dromen, verschrikkelijke nachten, onwijs veel overgeven en voeld me zo onwijs alleen. Voor het eerst in mijn leven had ik enig idee hoe mensen zich voelen vlak voordat ze een einde aan hun leven maken. Alleen. Onbegrepen. Niet dat ik de gedachte daadwerkelijk wilde doorvoeren maar ik had opeens veel meer begrip voor hen die het leven niet meer zagen zitten.

Achteraf gezien bleek ik overduidelijk depressieve klachten te hebben; ik noem het gerust de eerste trimester blues. Los van de lichamelijke ongemakken, je hormonen en psyche die langzaam maar zeker overgenomen wordt door een andere ziel had ik ook te maken met een significante groep mensen in mijn leven die niet ‘blij’ waren met mijn zwangerschap. Mensen die je als vrienden beschouwt maar niets positiefs te melden hebben, mensen die gaan roddelen, mensen die geshockeerd zijn en zich geen houding weten te geven. Achteraf gezien doet het er niet toe; de mensen die als het ware moeilijk deden en een negatieve mening hadden op dit positieve nieuws die zijn irrelevant.

Mijn eerste trimester heb ik ervaren als onwijs zwaar en eenzaam wat uiteindelijk heeft geleid tot de ziektewet en een versie van mezelf waarin ik niets anders kon dan in bed liggen, overgeven en met pijn en moeite vocht en voedsel tot me nemen. Ik vertrok uit mijn studentenkamertje in Zwolle en ging terug naar mijn moeder en stiefvader. Daar werd ik voor het eerst in jaren weer verzorgd en moest voor het eerst in mijn volwassen leven accepteren dat ik niet productief kon zijn en dat mijn waarde al mens daar niet vanaf hing. De innerlijke klachten maakten plaats voor lichamelijk en ondanks de bekkenpijn, rugpijn en uitstralingen naar mijn benen; ik ervaar duizend maal liever dit dan de psychische pijn en inwendige (misselijkheid) ongemakken. Elke zwangerschap is anders en ik wil absoluut niemand ontmoedigen. Elke depressie is anders en ik wil juist iedereen die dit leest aansporen om om hulp te vragen. Professioneel maar vooral in je omgeving. De mensen die onvoorwaardelijke veel van je houden. Zij die er niet om schromen om je eraan te herinneren hoe geweldig je bent als je het zelf dreigt te vergeten. Deze zwangerschap heeft me een geheel nieuwe waardering voor het leven gegeven en ik heb nodig schoon schip gemaakt wat betreft relaties, gewoontes, gedachten en patronen die niet meer in lijn zijn met het moederschap. Permanente beslissingen nemen op basis van tijdelijke emoties; zelfmoord of een abortus… het is het niet waard want je bent niet alleen. Hoe alleen je je ook voelt, je bent niet alleen. Dus op de vraag of het ene leven meer waard is dan de ander? Absoluut niet;  helaas hebben we, als gemeenschap, wel vaak de perceptie dat dit zo is. Zo dacht ik dat mijn ongeboren kind meer waard was dan ik; daar ben ik inmiddels wel in bijgedraaid.

Afgelopen weekend ben ik verrast met een ongelofelijk mooie babyshower geïnitieerd door mijn moeder. Hartsvriendinnen van de basisschool, mijn nichten, mijn zusjes, vriendinnen van de afgelopen jaren, mijn dansacademie vriendin, m’n tante…. zo ongelofelijk veel liefde. Blijkbaar ben ik geliefd, en inspireer ik mensen en het kwam aan; waarom? Omdat ik het nu zelf ook voel. Uiteindelijk is je eigen perceptie het allerbelangrijkste en daar kan je omgeving je zeker wel bij helpen. Mijn ongeboren vrucht heeft me het zetje in de goede richting gegeven en daar ben ik eeuwig dankbaar voor.

(Visited 37 times, 1 visits today)
Whitney Marcial
Als twee jarige verhuisde ze met haar Afrikaanse moeder vanuit de Achterhoek naar de havenstad Roterdam. Een fantasierijk meisje groeide uit tot een media fanaat. De passie voor verhalen vertellen kan ze nu eindelijk kwijt in "Nulverbaal", waarin ze haar natuurlijke interesse in mensen, cultuur en spiritueel bewustzijn met elkaar combineert. Een geboren 'storyteller' brengt haar kwaliteiten samen als schrijver, interviewer, public speaker, plusmodel en fotograaf. Sinds de zomer van 2014 woont ze samen met haar vriend en kind in Zwolle. Voor vragen of andere doeleinden kunt u Whitney Marcial altijd via de mail bereiken: info@whitneymarcial.com

Leave a Response