Category: Columns

Columns

#04 Volle maan en de Energetische Stoelendans

Whitney Marcial

Wij homo sapiens bestaan voor meer dan 60% uit water. Allen zijn we erover eens dat de maan invloed heeft op het water in de oceaan (eb en vloed), maar zodra we het over de maan en de invloed op de mensheid dan wordt het door velen als zweverig ervaren. Voor hen; de laatste groep, verzoek ik om absoluut niet verder te lezen. Mocht je mijn waarheid delen en het gevoel hebben dat de volle maan van een paar dagen geleden wel degelijk invloed op je heeft, lees gerust verder.

Allereerst heb ik mezelf jaren geleden voorgenomen om me nooit of te nimmer over mijn spirituele kijk op het leven uit te laten. Uit angst om niet lekker ‘in de groep’ te liggen, of om als vreemde eend in de duit gezien te worden. De afgelopen maanden ben ik er alleen achter gekomen dat ik A) zo al gezien wordt door ‘de groep’ en B) dezelfde mensen hun mening absoluut niet relevant is. Ondanks dit besef blijft het lastig om mijn waarheid te delen. Ik geloof namelijk niet dat er maar één waarheid bestaat; er zijn zoveel invalshoeken mogelijk en absoluut raakvlakken. Ik wil me hier absoluut niet opwerpen tot één of andere spiritualiteit-guru, ook ben ik niet de geschikte persoon om je in te leiden/wijden. Wat ik wel beloof is dat ik mijn spirituele waarheid hier deel; vooral geschikt voor hen die zelf al een aantal jaar bezig zijn met ‘wakker worden’.

De volle maan van 25 en 26 juni was de eerste maan van het jaar waarin ik absolute rust ervaarde. Voor het eerst in maanden (als het niet jaren is) had ik absolute rust in mijn geest en daardoor lichaam. Hoofd van bijzaken kunnen scheiden en vooral het besef hebben dat iedereen in zijn of haar eigen realiteit leeft. Ken je de uitspraak ‘wat je zegt ben je zelf’ nog? Op het schoolplein op de basisschool riepen we het altijd. Dit zinnetje heeft een totaal andere betekenis gekregen in 2018.

Mede door mijn zwangerschap ben ik al mijn relaties onder de loep gaan nemen. Dit blijkt een volkomen normaal proces te zijn voor aanstaande moeders. Alsof ze hun gehele omgeving moeten herinrichten om zo de veiligheid van hun nageslacht te garanderen. Tijdens dit proces ben ik vooral geconfronteerd met alle vlakken waarin ik niet eerlijk was. Beginnende met mijn spirituele praktijken. Elke beslissing die ik maakte was gefundeerd in angst. Angst voor het onbekende, angst voor mijn eigen kracht, angst voor m’n gedachten en angst dat de geschiedenis zich zou herhalen.

Ik heb maanden lang mijn allergrootste angsten onder ogen moeten komen beginnende bij m’n grenzen aangeven. Altijd iedereen en alles tevreden willen houden, het zogenaamde pleasen, ten koste van mezelf, gaat niet meer op zodra je in verwachting bent van de liefde van je leven. Op de werkvloer nee moeten zeggen, tegen mijn ouders nee moeten zeggen, tegen vriendinnen, mijn geliefde, bekenden, kennissen, familieleden en mezelf, ook nee moeten zeggen. Tot hier en niet verder. Ik wens niet zo behandeld te worden ook al is de ander ervan overtuigd dat zus of zo het allerbeste was. En na maanden van het opvijzelen van mijn eigenwaarde en de liefde die ik voor mezelf voel; gebeurde er iets magisch. Zij die je energie geven, je leven verbeteren; zij blijven over. Alsof we op energetisch niveau een stoelendans hebben gehouden en de ‘juiste’ mensen over zijn gebleven. Dit was een volle maan om nooit te vergeten; de maan die me liet zien en voelen dat letterlijk alles goed is zoals is. Ja we ervaren dualiteit en contrast maar wat voor de één een verschrikking is, is voor de ander een godsgeschenk. Perspectief, interpretatie en de erkenning van verschillende realiteiten en waarheden brengt onwijs veel rust. Het creëert ruimte om met je eigen pad bezig te zijn en dat is misschien wel het allerbelangrijkste. Wat je zegt ben je immers zelf, kinder-wijsheden blijven wijsheden.

continue reading
Columns

#03 De Eerste Trimester Blues

Whitney Marcial

Kate Spade, Anthony Bourdain; de afgelopen maand is de celebrity wereld opgeschrikt door de zelfmoorden van twee zeer gewaardeerde mensen. De moord op aanstormend hiphoptalent, XXXTentacion, werd gemengd ontvangen in de gemeenschap en het heeft mij weliswaar aan het denken gezet. De laatsgenoemde werd verdacht van het mishandelen van zijn zwangere ex-vriendin. De één noemt hem een muzikaal genie en de ander een medogenloze psychopaat. Kate en Anthony bleken beiden te kampen met depressie wat uiteindelijk heeft geleid tot de zelfmoord. Is het ene mensenleven meer waard dan het andere? En hoe komt het dat de individuen die onwijs veel levens inspireren per direct verheven worden tot een engel-status met nog net geen bedevaartsoord.

De Westerse samenleving heeft iets met de dood. Of beter gezegd tegen de dood want als je naar andere culturen kijkt (zoals de Indiase) dan zijn onze rituelen meer gericht op het zo snel mogelijk ‘wegwerken’ van het lichaam. Zodra er geen onderzoek plaats vindt wordt je binnen een week begraven en gecremeerd. Ik wil absoluut niet morbide overkomen maar de scheidingslijn tussen de fysieke en mystieke wereld blijkt flinterdun te zijn. Een besef dat sinds mijn zwangerschap alleen maar bevestigd wordt. Het gevoel alsof je ongeboren foetus je beschermd en begeleid en de dingen ziet en voelt waar jij als aanstaande moeder blind voor bent.

Zo kan ik me in het eerste trimester nog heel goed herinneren dat ik onwijs veel last had van misselijkheid. Ik hield amper iets binnen en voelde me zo slap als een vaatdoek. Ondanks mijn lichamelijke ongemakken dwong ik mezelf om door te gaan met de normale gang van zaken. Werken, studie, freelance klussen; ik ging door als mijn oude zelf, dacht ik, maar het was overduidelijk voor mijn omgeving dat iets niet helemaal lekker zat. Er werd over me geroddeld en ik had de meest afschuwelijke dromen, verschrikkelijke nachten, onwijs veel overgeven en voeld me zo onwijs alleen. Voor het eerst in mijn leven had ik enig idee hoe mensen zich voelen vlak voordat ze een einde aan hun leven maken. Alleen. Onbegrepen. Niet dat ik de gedachte daadwerkelijk wilde doorvoeren maar ik had opeens veel meer begrip voor hen die het leven niet meer zagen zitten.

Achteraf gezien bleek ik overduidelijk depressieve klachten te hebben; ik noem het gerust de eerste trimester blues. Los van de lichamelijke ongemakken, je hormonen en psyche die langzaam maar zeker overgenomen wordt door een andere ziel had ik ook te maken met een significante groep mensen in mijn leven die niet ‘blij’ waren met mijn zwangerschap. Mensen die je als vrienden beschouwt maar niets positiefs te melden hebben, mensen die gaan roddelen, mensen die geshockeerd zijn en zich geen houding weten te geven. Achteraf gezien doet het er niet toe; de mensen die als het ware moeilijk deden en een negatieve mening hadden op dit positieve nieuws die zijn irrelevant.

Mijn eerste trimester heb ik ervaren als onwijs zwaar en eenzaam wat uiteindelijk heeft geleid tot de ziektewet en een versie van mezelf waarin ik niets anders kon dan in bed liggen, overgeven en met pijn en moeite vocht en voedsel tot me nemen. Ik vertrok uit mijn studentenkamertje in Zwolle en ging terug naar mijn moeder en stiefvader. Daar werd ik voor het eerst in jaren weer verzorgd en moest voor het eerst in mijn volwassen leven accepteren dat ik niet productief kon zijn en dat mijn waarde al mens daar niet vanaf hing. De innerlijke klachten maakten plaats voor lichamelijk en ondanks de bekkenpijn, rugpijn en uitstralingen naar mijn benen; ik ervaar duizend maal liever dit dan de psychische pijn en inwendige (misselijkheid) ongemakken. Elke zwangerschap is anders en ik wil absoluut niemand ontmoedigen. Elke depressie is anders en ik wil juist iedereen die dit leest aansporen om om hulp te vragen. Professioneel maar vooral in je omgeving. De mensen die onvoorwaardelijke veel van je houden. Zij die er niet om schromen om je eraan te herinneren hoe geweldig je bent als je het zelf dreigt te vergeten. Deze zwangerschap heeft me een geheel nieuwe waardering voor het leven gegeven en ik heb nodig schoon schip gemaakt wat betreft relaties, gewoontes, gedachten en patronen die niet meer in lijn zijn met het moederschap. Permanente beslissingen nemen op basis van tijdelijke emoties; zelfmoord of een abortus… het is het niet waard want je bent niet alleen. Hoe alleen je je ook voelt, je bent niet alleen. Dus op de vraag of het ene leven meer waard is dan de ander? Absoluut niet;  helaas hebben we, als gemeenschap, wel vaak de perceptie dat dit zo is. Zo dacht ik dat mijn ongeboren kind meer waard was dan ik; daar ben ik inmiddels wel in bijgedraaid.

Afgelopen weekend ben ik verrast met een ongelofelijk mooie babyshower geïnitieerd door mijn moeder. Hartsvriendinnen van de basisschool, mijn nichten, mijn zusjes, vriendinnen van de afgelopen jaren, mijn dansacademie vriendin, m’n tante…. zo ongelofelijk veel liefde. Blijkbaar ben ik geliefd, en inspireer ik mensen en het kwam aan; waarom? Omdat ik het nu zelf ook voel. Uiteindelijk is je eigen perceptie het allerbelangrijkste en daar kan je omgeving je zeker wel bij helpen. Mijn ongeboren vrucht heeft me het zetje in de goede richting gegeven en daar ben ik eeuwig dankbaar voor.

continue reading
Columns

#02 Haar is zeg maar ook een ding

Whitney Marcial

In de jaren ‘90 was ik geobsedeerd door Destiny’s Child. De allereerste all-black-female-girlgroup die niet alleen geweldige nummers ten gehore bracht maar ook een stijl had waar je u tegen zij. Niet lang geleden stuitte ik op een podcast interview (Janet Mock red.) met Tina Knowles; moeder van de legendarische Beyoncé en tevens het creatieve esthetische brein achter Destiny’s Child. Los van de kleding was ze ook een ster in het stijlen van de haren van de band…en haar daar ben ik al sinds jongs af aan door geobsedeerd. Tina had een eigen kapperszaak en was een ware trendsetter zonder dit bewust door te hebben destijds.

Ik weet niet of het aangeboren of aangeleerd gedrag is maar sinds de middelbare school wist ik mezelf om de week een ander kapsel aan te meten. Het voelde als een bepaalde vorm van mediteren, met mijn handen door mijn haar gaan maar tegelijkertijd kon ik een totaal ander voorkomen ontwikkelen en dat gaf me een gevoel van macht. Ik was een jaar op vijf toen ik voor het eerst een chemische behandeling in mijn haar kreeg om semi-permanente krullen te creëren. De mannelijke Afrikaanse kapper woonde in de Bijlmer en was de beste volgens mijn moeder. Ik weet nog hoe ik me voelde met haar wat naar beneden hing in plaats van omhoog. Als ik naar de tijdschriften en de televisie keek zag ik voornamelijk vrouwen met haar wat naar beneden hing; was ik nu “mooi”? Het heeft nog jaren geduurd voordat ik echt antwoord kon geven op die vraag. Mede door de komst van het internet en de kennis die ik opdeed over kroeshaar hebben eraan bijgedragen dat ik van mezelf ben gaan leren houden.

Kroes-haar, best een apart woord als je erover nadenkt;we benoemen stijl haar of krullend haar ook niet als één woord. En kroes wat betekent eigenlijk? Laten we niet teveel zijsprongetjes nemen maar ik voel me een stuk comfortabeler bij de term afro-haar. Vanaf mijn twaalfde levensjaar besteedde ik onwijs veel aandacht aan het temmen van mijn afro. Onder temmen versta ik; vlechten, straighten, relaxen enzovoorts. Wat begon als een vorm van zelfafwijzing veranderde in de loop der jaren in een vorm van therapie. Op mijn zeventiende vond de welbekende “big chop” plaats; hiermee wordt het geheel afknippen je chemisch bewerkte lokken aangeduid. Ik was er vroeg bij en het afro kapsel was nog niet de norm in het Nederlandse straatbeeld. Ik kan me de blikken onder de zwarte gemeenschap In Rotterdam nog goed heugen. Je afro stond tien jaar geleden eerder voor armoede dan een vorm van zelfacceptatie maar daar in de toekomst meer over.

Een aantal weken geleden werd ik op door Rowan Blijd van het online KRO-NCRV programma YOMO benaderd om het te hebben over nephaar. Ik stemde toe en we beleefden een onwijs leuke opname waarin ik mijn ervaring eerlijk deelde en het had over de intentie. In de afgelopen jaren ben ik van Rotterdam naar Zwolle verhuisd en ja, je raad het al, ondanks de bruisende hiphop scene hier ben je als Afrikaanse in de minderheid. En daar geniet ik juist enorm de voordelen van. Na de opnames in Hilversum realiseerde ik me ineens dat ik in 2015 door Janice Deul werd uitgenodigd om deel te nemen aan een panel “Boxbraids: trend of traditie?” tijdens het Good Hair Festival in het Tropenmuseum in Amsterdam. Een video over de bewust dag deed me realiseren dat haar in de Afrikaanse Diaspora (red.) meer is dan alleen een trend. De afgelopen jaren is de zwarte cultuur onderdeel geworden van pop cultuur wat betekent dat je steeds meer Afrikaanse culturele invloeden in de mode-, muziek-, kunst- en film-industrie ziet voorbijkomen. En zoals Tina Knowles in de podcast al aangaf; haar is haar; of je het nu gekocht hebt of niet het is en blijft jouw haar en is zeker een vorm om je creatief uit te drukken. Ik geniet er nu ook van om een hele dag te besteden aan het verzorgen van mijn haar; nu kan het nog pré baby en ik neem het er ook lekker van.

Dit is de tweede column uit de serie van freelance schrijver en copywriter Whitney Marcial. Ze neemt je mee in haar ongecensureerde versie van haar realiteit en zal diverse maatschappelijke, branchegerelateerde en persoonlijke onderwerpen aankaarten. Haar bi-culturele achtergrond zal hierbij een leidende rol spelen. Elke vrijdag staat er een nieuwe column online op www.whitneymarcial.com

continue reading
Columns

#01 De maakbaarheid van ons bestaan

Whitney Marcial

Tien jaar geleden kwam het eerste seizoen uit van de hitserie “16 & Pregnant”. De titel verraad het al; een realityserie wat door MTV werd geproduceerd waarin jonge meisjes en hun vriendjes werden gevolgd in aanloop naar het moederschap. Ik kan me nog zo goed heugen hoe ik met elk meisje meeleefde en ze ergens ook beneide. Want het leven was voor hen een stuk makkelijker geworden, nee, duidelijker geworden. Naast school en alle andere verwachtingen hadden ze maar één doel in het leven en dat was het leventje wat binnenkort op aarde zou komen in leven te houden. Te overspoelen met liefde, zorgzaamheid en geborgenheid. De rust, regelmaat en reinheid waar ik al mijn hele leven naar verlangde moesten de jonge stellen nu zelf creëren voor hun kroost. Ik was niet veel ouder en voelde een vreemde mate van jaloezie in me omhoog borrelen; ze waren misschien niet perfect maar hadden wel één duidelijk doel voor ogen. Dat kon je van mij niet bepaald zeggen. Wat wilde ik in het leven nou eigenlijk echt? En was ik niet net zoals vele andere millennials overspoeld met de gedachte dat onze realiteit maakbaar is?

Ik had gelukkig wel talent en de creativiteit waarin ik mijn jeugd ben doorgekomen; daar leek geen einde aan te komen. Ik was een kind van een vluchteling en had een stiefvader die mij een bepaalde privilege verschafte; namelijk het geld om een particuliere dansacademie in Den Haag te kunnen bekostigen. Ik ging van een achterstandswijk in Rotterdam naar de vogelwijk in Den Haag en leerde voor het eerst de waarde kennen van het milieu waarin een individu zich omringd. Cultureel voelde ik me al ontzettend rijk maar er ging een andere deur voor me open; van dubbeltje naar kwartje dat verhaal. Maar ik dwaal af. De droom om actrice te worden werd omgetoverd tot journalist en voor ik het goed en wel besefte had ik mijn droom daadwerkelijk verwezenlijkt. Als stagiaire timmerde ik aardig aan de weg en algauw drong het besef tot me door; de creatieve vrijheid werd me volledig ontnomen, mijn biologische vader viel van de ene op de andere dag dood neer en het recreatief blowen bleek opeens niet meer zo recreatief te zijn. De maakbaarheid van mijn bestaan bleek niet meer zo maakbaar toen ik de ene tegenslag na de andere kreeg te verduren. Van rehab naar de begrafenis van mijn vader, de man die ik eigenlijk nooit heb gekend, in Afrika. En voor alle leken onder ons. Een begrafenis is al geen pretje; in Angola is het op z’n zachts gezegd een ramp. Het klaag gejank wat je tegemoetkomt, de doffe klap van de kist op de bodem, de hitte, de geur van verbrand vuilnis en rottend vlees.

Weer terug in Nederland besloot ik me vooral te begraven in het werk. Maar mijn diploma halen; ho maar. Ik focuste me liever op het behalen van de leukste stageplekken, freelance klussen en sociale aangelegenheden waar ik ook nog eens mijn netwerk kon verbreden. Rotterdam was mijn vijver en creatief had ik eindelijk een uitlaatklep gevonden in het oprichten van een online magazine genaamd Nulverbaal. Non-verbale communicatie is onwijs belangrijk in de interactie met onze medemensen. Kleding en wat je naar buiten toe uitdraagt speelt hierbij ook een grote rol. Begrijp me niet verkeerd; ik ben alles behalve een fashionista maar de verhalen achter het plaatje; achter de vooroordelen en vele aannames die wij mensen doen; daar lag mijn interesse gelukkig wel. Ik ervaarde weer een sprankeltje maakbaarheid, werd enigszins teleurgesteld door het machtsmisbruik i de mediawereld (#metoo) en besloot halsoverkop na een kortstondige bevlieging naar Zwolle te verhuizen.

Daar zat ik dan; aan de andere kant van Nederland, zonder bekenden om me heen. De relatie duurde twee jaar. Het heeft mij uiteindelijk drie jaar gekost om tot de ontdekking te komen dat ik de afgelopen tien jaar alleen maar bezig ben geweest met een illusionaire realiteit nastreven. Het was nooit genoeg, ondanks de bijzonder mooie ervaringen van het interviewen van HipHop legende KRS-One, George Clinton van de Funkadelics of onze eigen Alain Clarke, Sabrina Starke, Arie Boomsma en Jaap Jongbloed. Mooie zielen, mooie interviews en vooral heel veel wijze lessen geleerd van bekend en onbekend Nederland. Zonder stil te staan bij de mooie momenten kwam ik oog in oog met mezelf te staan tijdens de begrafenis van mijn oudste halfzus; het evenbeeld van mijn vader. Oude wonden worden opengereten en de weken daarop waren er drie verschillende bruiloften van alle ongehuwde tantes in de familie van moederskant. A la four Weddings and a Funeral.

De dood deed me wederom beseffen dat het leven alles behalve maakbaar is. Soms heb je gewoon domme pech, en daar kunnen we ook niets aan veranderen. Alle Law of Attraction boeken en cd’s werden de deur uit geworpen. Ik leerde iemand kennen waar mijn hart niet en slag bij oversloeg en waar ik niet zeker van was (voor de verandering). Ik werd een jaartje ouder en zag opeens een reboot van mijn ooit zo geliefde realitysoap 16 & Pregnant voorbij komen. Dit keer waren de dames (net als ik) tien jaar ouder. De tijd had er niet om gelogen en allen hadden ze een bepaalde mate van financiële onafhankelijkheid vergaard. De meeste stellen hadden een nieuwe partner of waren vrijgezel; behalve het stel dat voor adoptie had gekozen. Waar ik deze dames ooit beneide omdat ze een doel voor ogen hadden destijds, bleken mijn gevoelens nu volledig veranderd. Ik was nu zelf in verwachting en had één ding wat zij nooit zullen hebben; ervaring opgedaan in mijn twintiger jaren zonder de meningen van miljoenen wereldvreemde mensen op mijn leven geprojecteerd.  Ik had iets wat zij nooit zullen hebben en dat is levenservaring, zelfkennis en het allerbelangrijkste wat dit kleine wezentje in mij aanwakkerde; de ultieme vrijheid.

Dus of ons bestaan maakbaar is? Geen idee. Wel weet ik dat je keuzes maakt en bij inactiviteit worden de keuzes soms voor je gemaakt. Sommige mensen komen terug uit het verleden, andere ervaringen blijven zich aandoen totdat je de les leert. Ik ben alles behalve een wijze maar de tijd en de ervaringen, de reflectie die het zwangerschap biedt; dat gun ik echt iedereen (zelfs de mannen onder ons).

Dit is de eerste column uit de serie van freelance schrijver en copywriter Whitney Marcial. Ze neemt je mee in haar ongecensureerde versie van haar realiteit en zal diverse maatschappelijke, branchegerelateerde en persoonlijke onderwerpen aankaarten. Haar bi-culturele achtergrond zal hierbij een leidende rol spelen. Elke vrijdag staat er een nieuwe column online op www.whitneymarcial.com.

Fotografie: Stocksnap & Latisha Conrads

continue reading
EssayInspiratie

Let’s talk about mental health in the African Diaspora

Whitney Marcial1 comment

Forgive me for I have lived my life outside of the publics eye, and it was wonderfull. I normaly live my ife on social media and for the past six months I decided to take a step back for multiple reasons. But this essay is not going to be about my personal life; I want to talk about mental health in the black community. Not that other groups of races don’t deal with mental health issues, it’s more that I grew up in the West while being raised by an African mother with a completly different culture compared to my Dutch stepfather. He is still the only father figure I have ever known in my life and I love him very deeply. My mother also raised me with so much love and care but at the same time she was dealing with her culture shock, post traumatic stress syndrom because of the war in Angola on her own. Despite that I also love her very deeply and this essay is not to discourage them or condemn them in any way possible. With that being said lets talk about mental health in the African Diaspora.

Most of my peers grew up in the western part of Rotterdam. A predominantly poor neighborhood filled with young (single) parents who fled their country and where mostly from African descent. We  flocked together like birds and whenever one single mother was in need the other home or household would support them. Most family’s where torn apart and scattered across the globe. Your neighbors become your family and the only way to survive is by joining the collective. Being in a safe country but still having to deal with trauma from the past and a completely new culture can have its toll on the individual and most kids needed to find emotional solace someplace else.

I used to read a lot of books and the fantasy world I created made it easier for me to deal with the hars reality of living in a poor neighborhoud. I used to find needles in the park where we played as kids, the prostitutes and junkies where a comming sight walking to school and most of us did find it normal. But what happens when you grow up and every single day whenever you open your eyes the first thought that comes to mind is ‘how am I going to survive today?’. You can take the child out of the war filled country but how do you take the war out of the child?

We all grew up knowing a junkie, a prostitute, an inmate, someone who got stuck in a psychosis and so on. We all got tainted by our inverement in a way eventhough we love our friends, family, classmates and the life we grew up in. Whenever my stepdad entered our lives and my baby sister was born I saw a completly different side of the west. One day sippin cocktails poolside (I kid you not) and the next I was playing with refugees in a refugee center. Now that I’m nearing my thirties I am so gratefull to have seen diffrent worls growing up. It enriched me in an magnificent way and at the same time it does feel liek an entrapment. I want to be seen as a normal Dutch kid but I have seen to mutch to be ‘normal’.

The first time I had an anxiety attack I thought I was over reacting. I pushed everyone that loved me away and started praying because ‘only the devil could hurt me’ right? I think it is that type of mentality that does more harm than good in the African diaspora. Yes I also grew up in the catholic church and whenever I was going through grief, depression or anxiety it was always the devils fault. Now at twenty seven years old I can actually see why a lot of my peers or suffering in silence. And this needs to end now. Here are the three main reasons why a lot of us get stuck and what to do about it.

  1. Time’s Up so SPEAK UP

    We are thought early on to NOT AIR OUR DIRTY LAUNDRY
    You are going thorugh hell and open up to a family member. The next day you get a (mental/physical) beating because you told someone. Eventhough you’re not a child anymore, this believe is so engrained in our culture that it is hard for us to open up to anyone. What you could do is find a professional therapist where you can talk to. Someone who doesn’t know you or your family and could give semi obejctive advise. Try to find someone who understand different cultures or is from a different culture than the western one. Someone who can relate to the cultural differences instead of projecting the Western culture onto your childhood or traumatic experiences. Besides finding a professional find one or two close friends where you can open up to completly. Someone who will listen too you without judgement. We are lucky if we have one person we can call a friend. And for those who find it hard to be vulnerable (or not) write everything down on a daily basis. Try to find some time every single day and write all your thought and feelings down and remember; do NOT censor yourself.

  2. Move your body (just like Black Panter)

    Yes for everyone who saw Black Panter and is out of touch with their African heritage..movement is where we come from. We used to dance every single day, man and women. Why? Because it is the only way to deal with your emotions. In the west we are thought to rationalize everything and a lot of things are head based. But once you move your body, guess what? Your troubles will fade away and you will be present in your body. So whatever works for you, put on some music and dance like there is no tomorrow, whatever you do for the next three to six minutes, don’t stop moving. Shake, twerk, roll, pop and lock or moonwalk your way out of your head into your body. Try it for thirty days, I guarantee you you will not regret this.

  3. Stop the victim mentality – We are ALL BIAS

    Yes we had it rough but guess what, talking and or complaining about it won’t change a thing. It will only justify why you are being or feeling stuck/depressed/sad/victimized. So take back your power, you are not a victim. Yes they used to ridicule you, burn you, murder, rape or violate you, but guess what; the oppressor never worked alone and the real betrayal was done by our own people. Yes your ancestors where bought and sold or trated for mirrors and guns, but guess what white people are NOT your enemy. It is the colonial mentality, the so called souvenir that is still enslaving us to date. We are all biased and it is time to do the work and learn about our own subconscious bias that is still keeping us apart from each other. So love yourself. Take back your power. You are not a victim. Look for your own faults and blind spots; educate yourself. Bring out the best in you and thrive my brothers and sisters. The time is now. And yes time’s up; we can’t repeat our history. Stop abusing any substance t numb your discomfort. Listen to it

I want to end this essay with a lot of love. Trust your intuition, love the culture you where born in and the one you stem from. If you didn’t like the movie Black Panter of Get Out that’s fine but know one thing. Our story’s are being told by our perspective and if you find yourself in an environment where you constantly have to explain/defend yourself or where you don’t feel comfortable for whatever reason; MOVE you are not a tree. Remember that our ancestors would have loved to live today. So please heal for your children’s children and for our mothers mother, our parents parents are watching from afar and they are so proud… if you only knew. I love you, I honor you, I AM ANOTHER YOU.

Was this essay helpful in any way? Please like, share and leave a comment. let’s spread the message. Mind you, English is not my first language but it’s about the message right? Don’t shoot the messenger. Follow me on Instagram (@marcialsart) and let’s get the discussion poppin!

by Whitney Marcial

continue reading
ColumnsEssayInspiratie

ArtLife: How to get started as an online creative

Whitney Marcial

It is hard out there for a pimp. And I’m not going to lie; I hate the word ‘blogger’ it feels like its an acronym for someone who has somethign to hide. And maby it’s true, maby bloggers do have something to hide. For example the fact that they sometimes are promoting brands that they don’t even like. But I’m not going to spill the tea from the get go.

1 – Join an offline community

Back in 2008 I joined an organization that was aiming to target young girls from minority groups. We used to make video’s every single Saturday, write the idea’s ourselves and then go shoot. It made it possible for us to understand the business behind selling a story. I used to do summer school in the summertime and got the chance to really get to craft my work as an interviewer, host, editor and camerawoman. I started when I was 15 and I probably attended four or five of these offline community’s that are soly based on inspiring, educating and empowering young creatives. Even if you don’t live in the big city try and find a way to get good at your skill. We all need 100.000 hours before we master a skill and can call ourselves a professional. I am a professional at what I do because I put in the hours. I’m not into name dropping but the people I’ve met are priceless, I’ve been building my network from fifteen years on up.

2- The power of social media

We live in a time where Kim K became a multi-millionaire by the power of social media. Trust me when I say that she would not have been as wealthy if it wasn’t for social media. Why? Because Social Media cuts out the middle man.  There is no journalist, paparazzi or other money hungry company that you need in order for you to talk to your focusgroup. Make sure that when u started a Twitter, Facebook, Instagram, Tumblr, WordPress, Printerest and/or Blogger account, you understand the language of the platform. For example, the way you communicate on Twitter is different than Facebook or Instagram. S0 one post with the same message sometimes needs to be re-written in order to appeal to the language and focus group of the social media platform. Cross-medial is also very important. So after you post your product or article online, now you need to make sure that you will generate traffic towards your content. Back in 2o12 Nulverbaal booked a lot of revenue in the area of Rotterdam? Two things helped; one is using hashtags and posting crossmedial en the second most important part is also the last tip of the day…

3 – Content is Key

Honesty can be one of your biggest powers while being an online creative. In a time where reality tv is everywhere, people are craving real authentic content. I do believe that this is why YouTube is so booming right now; there is a lot of honest life reports or product reviews on there. Whatever your skill is from drawing, graphic designing to modelling or photography. Whatever it is; make sure you give people an inside in your real life. Be honest about the behind the scenes, the public loves that because they can identify themselves with it. Identification is very important in this process so think before you work on your content and keep in mind that ones your core-values are set, it will be ease to build from there.

continue reading
Inspiratie

When your babysister turns 18

Whitney Marcial

Hands down the best things in life come in three’s. We grew up in the same home and had an creative household. Every single week I listened how my sister was playing the piano, the way she moves when she dances, talks or walks. I saw her grow into this amazing young woman. Both of them. I love you and I will always cherish our love for the arts, being of service to others and can’t wait to make more memory’s with this holy trinity.

continue reading
ColumnsEssay

Spiritual 101: Self Love

Whitney Marcial

Spring is here and 2017 has been so good to me. Every single morning I would wake up with a smile on my face; not because all my problems have sup sided, but because I have loved myself enough to have attracted the right people and environments around me. I have come to realize that the past year has been a huge purge. Every little thing that wasn’t in alignment with the highest good was released from my reality. As within so without. Instead of me trying to fit into the norm, I had to take a risk and let go of everything that no longer served me.

Spiritual awakening & Infinite Waters

What happens was actually something that I could never anticipate. I met some new souls but the majority of the purge I was actually getting to know the old group of people I’ve known my entire life; family, friends and more family. Not a lot of people but enough to make sure that you know that you’re loved, always and forever, despite the crazy things your mind tricks you into believing.
The age of aquarius is actually the information age. A lot of experts on this topic speak of a new dawn where the world as we know it will never be the same again. Can you imagine life on earth without dense and hard emotions? On one side we have capitalism, inequality, politics, climbing the career ladder etc. On the other side we have large groups of people trying to find the meaning of life; beyond the materialistic things. Groups of people who are looking for and creating a completly different way of living. If you want to know more about this go watch some video’s produced by Ralp Smart, one of the biggest front leaders of this revolutionary age; Infinite Waters.

Tony Robbins and the fertilizer

Every single day we wake up and go through life trying to be our best selves. At least, the ones that are into personal development do aim for that. The beautiful part about this process is that it will show you what is coming to the surface. For example, you’re walking down the street and all of a sudden there is this girl, she stops you and compliments you on your look or hair. Every single vessel in your body now is experiencing all types of emotions, mainly positive right? At least, only if you have had positive associations stored in your brain and (subconscious) body. So depending on your database at that particular moment someone compliments you, you will know if you’r releasing rainbows or lava. Many events may trigger you into feeling the worst emotions you will ever experience (lava) making room for other emotions/ thoughts to arise. This is not a bad thing at all. Every single emotion will make sure you get to know yourself a bit more. And just like Tony Robbins says; the shit from your pest is the fertilizer of your future; good and bad.

Letting go of judgement

This is a metaphor of course, and to go along with that, what I love most about this reference is that both are phenomena from nature. Lava may erupt from the deep earth but it will always leave the land fertile. Rainbows may appear when the rain is comming down, beautiful sight and as natural as lava. Sometimes we humans may prefer one over the other. In reality, I’ve come to see that self love is accepting what is, who you are, in this moment in time. It may change every single day, and that’s okay. I am accepting and lovingly taking life as is. Allowing each step of the way to guide me and others into the right direction.

The age of Aquarius

Losing friends, being wrong, living in fear, these emotional thoughts will subside. Letting go of judgement is the hardest thing you might have to try in months, maby years, just to give yourself the chance to actually love yourself. Love yourself enough to walk away from everything that no longer serve you; this is step one when it comes to spiritual awakening in the age of Aquarius. What are the changes that you can start making in your life? By becoming still, meditation is a proven practice that helps you develop inner clarity. As within so without. Be honest with yourself and start asking questions. Every single moment in time you have the choice to decide where you want to go. How you want to view the events in your life. Being surrounded by the right people is a natural process, it will happen once you start being more loving towards oneself.

continue reading
ColumnsInspiratieKorte verhalen

Hoe Steve Pavlina mij inspireert; Kracht, Liefde & Waarheid

Whitney Marcial

Ik was ervan overtuigd dat ik heel lang niets zou ervaren op het gebied van romantische liefde. Ergens was de gedachte erin geslopen dat ik het niet waard was, echt lief te hebben, en geliefd te worden. Weken, maanden en dagen van eenzaamheid maakte plaats voor verdieping in relatie tot mijn vrienden, familieleden en collega’s. Ik durfde mezelf open te stellen en de verkrampte gevoelens en gedachten rondom ‘alleen zijn’ werden steeds minder. Gelukkig maar want mijn eigen gezelschap begon ik eindelijk te waarderen.

Periodes van nare gedachten werden opgevolgd door heftige emoties. Ik leefde op angst en stress, zo in een ‘vreemde stad’ waar je om de haverklap eraan herinnert wordt dat je anders bent, denkt en kijk. Andersdenkenden vind je gelukkig overal.  Beginnende bij het boek van Steve Pavlina; mijn grote held op het gebied van self-development. De titel zegt eigenlijk alles

“Self development for Smart People” gaat over de drie grote thema’s in je leven waaruit alles voortkomt: Liefde, Waarheid en Kracht.

  1. Kracht

Ik begon halverwege de herfst aan dit boek en leerde voor het eerst de waarde van het woord nee kennen. Waar ik voorheen voor een internetbedrijf schreef was ik voor mijn gevoel gedegradeerd naar een functie bij de klantenservice van een groot internetbedrijf. Ik kwam echter in een warm bad terecht van vrouwen van middelbare leeftijd die met zoveel kracht in het leven stonden. Stuk voor stuk hadden we een heftig jaar achter de rug. De training bij dit bedrijf bracht zoveel rust met zich mee. Ik zag de gezichten, naarmate de tijd vorderde, ontspannen een heerlijk gevoel. Waar ik voorheen met een hyperventilerend ventje op een klein kantoor zat opgesloten. Letterlijk in mijn nek hijgend, zwaar gefocussed op de cijfers en absoluut niet op de ‘persoonlijke groei’ en   ‘talentontwikkeling’ waar hij me mee naar binnen had geloodst. Ik leerde de rauwe kant van het zakendoen kennen en kreeg het beste compliment ooit ‘jij schrijft voor jezelf meisje, en daar heb ik niets aan’. Schrijven doe ik al sinds mijn achtste levensjaar en ik heb dit inderdaad nooit voor een ander gedaan. Zelfs nu jij dit hier leest kan ik je één ding garanderen, zonder whitneymarcial.com of nulverbaal.nl, zonder het publiek, zou ik nog steeds schrijven, tot de dood ons scheidt.

2. Waarheid
Vorig jaar zomer ben ik eindelijk naar de Kamer van Koophandel gestapt. Mijn eerste klus in het Tropenmuseum als spreker voelde ontzettend goed. Waar ik in 2014 de show van Quintis Ristie produceerde voor OPEN Rotterdam, en menig mens dacht dat ik ‘het gemaakt had’, zat ik nu, twee jaar later, eindelijk weer op m’n plek. Praten over cultuurverschillen, Geert Hofstede, polariserend Nederland, de zwarte vrouw en stereotyperingen; niet alleen gaat mijn afstudeeronderzoek hierover, ik merk ook dat veel mensen geïnteresseerd zijn in verschillende invalshoeken. Want als samenleving staan we samen sterk; verankerd in de waarheid.
Ik moest eerlijk zijn, echt eerlijk zijn. Als gevolg hiervan beëindigde ik samen met mijn ex de relatie. Vervolgens verhuisde ik naar een kleine kamer. Ik verloor de baan waar ik super ongelukkig mee was en behaalde m’n allerlaatste tentamen, wat weer betekende dat ik mocht beginnen met afstuderen. Eerlijk keek ik naar mijn verslavingen van eten tot andere middelen die mij in een staart van permanente verdoving brachten. En de vraag of ik gelukkig was en wat ik kon doen om daar dichterbij te komen kwam telkens weer terug. Financieel was mijn boekhouding een zootje. Wel had ik eindelijk de fotografie en freelance opdrachten waar ik waarlijk energie van kreeg. Toch bleek ik iets te missen en dat was de capaciteit om eerlijk naar mijn leven te kijken en de nodige veranderingen door te voeren om een stuk dichterbij mijn gevoel te komen. De waarheid is dat ik een stuk spiritueler leef dan ik ooit voor heb durven uitkomen. Ik laat me leiden door mijn intuïtie, mediteer, doe aan yoga en weet heel goed wat iemands ware intenties zijn zonder dat ze hun mond hebben open gedaan. In de toekomst hier meer over, mocht je vragen hebben of geïnteresseerd zijn in een Personal Reading/ Healing mail dan naar info@whitneymarcial.com, nu terug naar de waarheid. Mijn waarheid hoeft absoluut niet overeen te komen met de jouwe, ik hoop van niet zelfs, verschil mag er zijn, verscheidenheid (diversiteit) is alleen maar mooi als het ook daadwerkelijk benut wordt. Mijn waarheid en Mijn geluk zit ‘m niet in status, macht en uiterlijke schoonheid, althans niet meer. Mijn waarheid zit ‘m in de verbinding, de eerlijkheid en integriteit hoe ik mijn minuten, uren, dagen, weken, maanden en uiteindelijk jaren vormgeef. Ik begon de kleine dingen aan te passen in mijn leven, die uiteindelijk heel groot blijken te zijn. Van voeding, tot waar je werkt en hoeveel plezier je haalt uit je dagelijkse werkzaamheden, dit zijn allemaal factoren die je leven echt vormgeven. Een voorbeeld, het ZZP’er bestaan komt met veel vrijheden en tevens plichten. Waar ik me voorheen blindstaarde op het ‘eigen baas’ zijn aspect haal ik nu ontzettend veel voldoening uit het barista-bestaan, het coachen van mensen en gecoached worden. Waar ik me voorheen liet leiden door hoe het eruit zien, mijn leven, richt ik me nu volledig op hoe het voelt.

3. Liefde
Save the best for last zeggen ze weleens; en het is heel cliché maar waar! Na het heftige jaar 2016 waarin ik veel ben verloren van mensen tot bezittingen en patronen heb ik het eerste kwartaal van 2017 als een ware verademing ervaren. De enige reden waarom de liefde geen kans maakte is omdat ik me vasthield aan angst. Hele reële angst volgens mijn gedachten maar volgens mijn lichaam niet zo relevant. De eerste keer dat ik hem in de ogen keek maakte mijn hart geen sprongetje, integendeel zelfs het leek eerder of mijn hart zich eindelijk ontspande. Ik omhelsde hem en drukte de zijkant van mijn lichaam tegen hem aan. Bijna ontwijkend maar toch heel dichtbij. Nerveus begon ik spontaan af te wassen, de dingen die ik doe als ik me ongemakkelijk voel zijn op z’n zachts gezegd merkwaardig.
Het beste gevoel in de wereld is van iemand houden en dat de liefde wordt beantwoord. Echt beantwoord. De onvoorwaardelijkheid en de mate van liefhebben, dat kan je niet afdwingen of forceren, dat overkomt je, met name wanneer je niet op zoek bent. Ik heb me nog nooit zo ontzettend geliefd gevoeld door een partner; wij zijn een eenheid en ik ben dankbaar dat ik dit mag ervaren. Na stukgelopen relaties, pogingen tot vlindergedrag en nog meer van dit soort persoonlijke reisjes, heb ik nu een ziel ontmoet waar ik niets anders dan mezelf mee kan zijn. We hebben nu al ontzettend veel fijne momenten.

Steve Pavlina heeft ontzettend veel rust in mijn leven gebracht door alles waar ik in geloofde en op vertrouwde opnieuw vorm te geven. Hier een link naar zijn boek, ik gun het jou net zo erg als mezelf om te groeien en verandering te omarmen, hoe ongemakkelijk je je er ook bij voelt.

Ik spreek je snel weer…

Liefs,

Whitney

continue reading
1 2 3 5
Page 1 of 5