Columns

#01 De maakbaarheid van ons bestaan

Whitney Marcial694 views

Tien jaar geleden kwam het eerste seizoen uit van de hitserie “16 & Pregnant”. De titel verraad het al; een realityserie wat door MTV werd geproduceerd waarin jonge meisjes en hun vriendjes werden gevolgd in aanloop naar het moederschap. Ik kan me nog zo goed heugen hoe ik met elk meisje meeleefde en ze ergens ook beneide. Want het leven was voor hen een stuk makkelijker geworden, nee, duidelijker geworden. Naast school en alle andere verwachtingen hadden ze maar één doel in het leven en dat was het leventje wat binnenkort op aarde zou komen in leven te houden. Te overspoelen met liefde, zorgzaamheid en geborgenheid. De rust, regelmaat en reinheid waar ik al mijn hele leven naar verlangde moesten de jonge stellen nu zelf creëren voor hun kroost. Ik was niet veel ouder en voelde een vreemde mate van jaloezie in me omhoog borrelen; ze waren misschien niet perfect maar hadden wel één duidelijk doel voor ogen. Dat kon je van mij niet bepaald zeggen. Wat wilde ik in het leven nou eigenlijk echt? En was ik niet net zoals vele andere millennials overspoeld met de gedachte dat onze realiteit maakbaar is?

Ik had gelukkig wel talent en de creativiteit waarin ik mijn jeugd ben doorgekomen; daar leek geen einde aan te komen. Ik was een kind van een vluchteling en had een stiefvader die mij een bepaalde privilege verschafte; namelijk het geld om een particuliere dansacademie in Den Haag te kunnen bekostigen. Ik ging van een achterstandswijk in Rotterdam naar de vogelwijk in Den Haag en leerde voor het eerst de waarde kennen van het milieu waarin een individu zich omringd. Cultureel voelde ik me al ontzettend rijk maar er ging een andere deur voor me open; van dubbeltje naar kwartje dat verhaal. Maar ik dwaal af. De droom om actrice te worden werd omgetoverd tot journalist en voor ik het goed en wel besefte had ik mijn droom daadwerkelijk verwezenlijkt. Als stagiaire timmerde ik aardig aan de weg en algauw drong het besef tot me door; de creatieve vrijheid werd me volledig ontnomen, mijn biologische vader viel van de ene op de andere dag dood neer en het recreatief blowen bleek opeens niet meer zo recreatief te zijn. De maakbaarheid van mijn bestaan bleek niet meer zo maakbaar toen ik de ene tegenslag na de andere kreeg te verduren. Van rehab naar de begrafenis van mijn vader, de man die ik eigenlijk nooit heb gekend, in Afrika. En voor alle leken onder ons. Een begrafenis is al geen pretje; in Angola is het op z’n zachts gezegd een ramp. Het klaag gejank wat je tegemoetkomt, de doffe klap van de kist op de bodem, de hitte, de geur van verbrand vuilnis en rottend vlees.

Weer terug in Nederland besloot ik me vooral te begraven in het werk. Maar mijn diploma halen; ho maar. Ik focuste me liever op het behalen van de leukste stageplekken, freelance klussen en sociale aangelegenheden waar ik ook nog eens mijn netwerk kon verbreden. Rotterdam was mijn vijver en creatief had ik eindelijk een uitlaatklep gevonden in het oprichten van een online magazine genaamd Nulverbaal. Non-verbale communicatie is onwijs belangrijk in de interactie met onze medemensen. Kleding en wat je naar buiten toe uitdraagt speelt hierbij ook een grote rol. Begrijp me niet verkeerd; ik ben alles behalve een fashionista maar de verhalen achter het plaatje; achter de vooroordelen en vele aannames die wij mensen doen; daar lag mijn interesse gelukkig wel. Ik ervaarde weer een sprankeltje maakbaarheid, werd enigszins teleurgesteld door het machtsmisbruik i de mediawereld (#metoo) en besloot halsoverkop na een kortstondige bevlieging naar Zwolle te verhuizen.

Daar zat ik dan; aan de andere kant van Nederland, zonder bekenden om me heen. De relatie duurde twee jaar. Het heeft mij uiteindelijk drie jaar gekost om tot de ontdekking te komen dat ik de afgelopen tien jaar alleen maar bezig ben geweest met een illusionaire realiteit nastreven. Het was nooit genoeg, ondanks de bijzonder mooie ervaringen van het interviewen van HipHop legende KRS-One, George Clinton van de Funkadelics of onze eigen Alain Clarke, Sabrina Starke, Arie Boomsma en Jaap Jongbloed. Mooie zielen, mooie interviews en vooral heel veel wijze lessen geleerd van bekend en onbekend Nederland. Zonder stil te staan bij de mooie momenten kwam ik oog in oog met mezelf te staan tijdens de begrafenis van mijn oudste halfzus; het evenbeeld van mijn vader. Oude wonden worden opengereten en de weken daarop waren er drie verschillende bruiloften van alle ongehuwde tantes in de familie van moederskant. A la four Weddings and a Funeral.

De dood deed me wederom beseffen dat het leven alles behalve maakbaar is. Soms heb je gewoon domme pech, en daar kunnen we ook niets aan veranderen. Alle Law of Attraction boeken en cd’s werden de deur uit geworpen. Ik leerde iemand kennen waar mijn hart niet en slag bij oversloeg en waar ik niet zeker van was (voor de verandering). Ik werd een jaartje ouder en zag opeens een reboot van mijn ooit zo geliefde realitysoap 16 & Pregnant voorbij komen. Dit keer waren de dames (net als ik) tien jaar ouder. De tijd had er niet om gelogen en allen hadden ze een bepaalde mate van financiële onafhankelijkheid vergaard. De meeste stellen hadden een nieuwe partner of waren vrijgezel; behalve het stel dat voor adoptie had gekozen. Waar ik deze dames ooit beneide omdat ze een doel voor ogen hadden destijds, bleken mijn gevoelens nu volledig veranderd. Ik was nu zelf in verwachting en had één ding wat zij nooit zullen hebben; ervaring opgedaan in mijn twintiger jaren zonder de meningen van miljoenen wereldvreemde mensen op mijn leven geprojecteerd.  Ik had iets wat zij nooit zullen hebben en dat is levenservaring, zelfkennis en het allerbelangrijkste wat dit kleine wezentje in mij aanwakkerde; de ultieme vrijheid.

Dus of ons bestaan maakbaar is? Geen idee. Wel weet ik dat je keuzes maakt en bij inactiviteit worden de keuzes soms voor je gemaakt. Sommige mensen komen terug uit het verleden, andere ervaringen blijven zich aandoen totdat je de les leert. Ik ben alles behalve een wijze maar de tijd en de ervaringen, de reflectie die het zwangerschap biedt; dat gun ik echt iedereen (zelfs de mannen onder ons).

Dit is de eerste column uit de serie van freelance schrijver en copywriter Whitney Marcial. Ze neemt je mee in haar ongecensureerde versie van haar realiteit en zal diverse maatschappelijke, branchegerelateerde en persoonlijke onderwerpen aankaarten. Haar bi-culturele achtergrond zal hierbij een leidende rol spelen. Elke vrijdag staat er een nieuwe column online op www.whitneymarcial.com.

Fotografie: Stocksnap & Latisha Conrads

(Visited 111 times, 1 visits today)
Whitney Marcial
Als twee jarige verhuisde ze met haar Afrikaanse moeder vanuit de Achterhoek naar de havenstad Roterdam. Een fantasierijk meisje groeide uit tot een media fanaat. De passie voor verhalen vertellen kan ze nu eindelijk kwijt in "Nulverbaal", waarin ze haar natuurlijke interesse in mensen, cultuur en spiritueel bewustzijn met elkaar combineert. Een geboren 'storyteller' brengt haar kwaliteiten samen als schrijver, interviewer, public speaker, plusmodel en fotograaf. Sinds de zomer van 2014 woont ze samen met haar vriend en kind in Zwolle. Voor vragen of andere doeleinden kunt u Whitney Marcial altijd via de mail bereiken: info@whitneymarcial.com

Leave a Response